“We kwamen niet naar Brandenburg om een thuis te zoeken. We kwamen omdat we even rust nodig hadden, en omdat onze oude hond een plek nodig had waar ze welkom was.”
De tweede ochtend, toen we door de mist wandelden, overtuigde de plek ons. De velden, het kanaal, de stilte. We gingen terug naar het gehuurde huisje en het idee zat tussen ons in. Half af, een beetje absurd en hardnekkig levend.
Een vrij weekend, een kaart met de laatste vrije kavels en een hond die bij een ervan bleef staan. We noemden het een teken. De banken zeiden vooral nee. Een paar maanden later hoorden we toch een ja.
We woonden er eerst zelf.
We trokken in een bijna leeg huis en lieten het ons vertellen wat het nodig had, kamer voor kamer. Elk stuk kwam later, gekozen omdat het in het dagelijks leven werkt.
Kobi droomt meestal eerst. Vincenzo stelt meestal de volgende vraag. Zonder de een was ABAITA nooit begonnen. Zonder de ander was het nog steeds een mooi idee, halverwege.
02
We woonden er eerst zelf.
We trokken in een bijna leeg huis en lieten het ons vertellen wat het nodig had, kamer voor kamer. Elk stuk kwam later, gekozen omdat het iets doet in een echte dag.
